FUN Uncategorized

ခ်စ္တဲ့ ယံယံ

ဘာ။ ဒီအခ်ိန္ၾကီးေဆာ့စရာလား။ ကုတင္ေပၚကလည္း ဘယ္လုိခုန္ဆင္းလည္းၾကည့္။ ေမေမသိရင္ေတာ့ သစ္သစ္နာေတာ့မယ္ၾကည့္။ တီေလးေမေမနဲ႔ မတိုင္ခင္ ျမန္ျမန္အိပ္။

ေသာၾကာေန႔ဆို ကၽြန္မအရမ္းေပ်ာ္တယ္။ ရုံးပိတ္ရက္ႏွစ္ရက္ၾကီးမွ်ေတာင္ လာေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲကကို ေက်နပ္ေနတာ။ ဒီေန႔လည္း ရုံးမွာကိုယ္ေတြက အတက္ၾကြဆံုး။ အျမဲမန္ေနဂ်ာဆီမွာ အဆူခံေနရတဲ့ကၽြန္မ ဒီေန႔ေတာ့အခ်ိီးက်ဴးေတာင္ခံလုိက္ရေသး။ အဲ့ဒီ့လိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္မေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ရုံးဆင္းခ်ိန္ၾကီး က်ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။

မိုးပြားေလးေတြက်ျပီး ရာသီဥတုက ေအးစိမ့္လာတယ္။ ေျမသင္းနံ႔ေလးေတြပါရလုိ႔။ မုန္႔လင္မယားေၾကာ္ရနံ႔ရဲ႕ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ အိတ္ထဲက ၅၀၀ထြက္သြားတယ္။ မုန္႔လင္မယားလည္းစား၊ မိုးရနံ႔ကေလးလည္းရွဴရႈိက္ရင္းနဲ႔ ဇိမ္ေျပနေျပေလွ်ာက္လုိက္တာ အိမ္ကိုသာမန္ထက္ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေနာက္က်သြားေလရဲ႕။

လူေခၚဘဲလ္တီးရင္း မုန္႔လင္မယားကိုငမ္းစားေနတာ တံခါးလာဖြင့္တာဘယ္သူမွန္းေတာင္မသိလိုက္ဘူး။ တစ္ဖက္ကအသံေပးေတာ့မွ…

-ဟဲ့။ ၾကယ္စင္။ ဘာေတြအဲ့ေလာက္ငမ္းစားေနရတာလဲ။

-ဟယ္..မမေရာက္ေနတာလား။ ၾကိဳလည္းဖုန္းမဆက္ဘူး။ ဒီလုိမွန္းသိ ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္လာတယ္။

-ကဲ။ အထဲဝင္ပါ။

-သစ္သစ္ ေရာမပါဘူးလား။

-မပါလို႔ရမလား။ ေဟာ..ဟိုမွာနင့္တူမက သူ႔ဖြားေအနဲ႔ ရုပ္ရွင္ထုိင္ၾကည့္ေနတယ္။

-ဘယ္ေတာ့ျပန္မွာလည္း မမတို႔။

-ဟယ္။ နင္ကငါတုိ႔ကိုျပန္ေစခ်င္တာလား။

-အဲ။ ဟုတ္ပါဘူး။ ဒီတုိင္းေမးတာေလးကို။

-မျပန္ေတာ့ဘူး။ အေမတို႔အေဖတုိ႔ နင္တို႔ကို မေတြ႔တာၾကာျပီမို႔ ဒီေန႔နဲ႔ မနက္ဖန္ညအိပ္မွာ။ဆန္းေဒး ညေန နင့္ခယ္အိုလာေခၚလိမ့္မယ္။

ကၽြန္မနဲ႔ မမနဲ႔က အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ၆ႏွစ္ေလာက္ကြာေပမယ့္ သူငယ္ခ်ငး္ေတြလိုပဲ ငယ္ငယ္ကတည္းကေနလာတာ။ မမအိမ္ေထာင္က်ျပီးေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကိုယ္ေတြလည္း အိမ္မွာပ်င္းလာသိလို၊ တစ္ခါတစ္ခါက်ျပန္ေတာ့ အထီးက်န္သလိုေတာင္ျဖစ္လာတာ။ ညီမႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာကိုး။

အခုလည္းမမ ႏွစ္ညတည္းမယ္ဆိုတာနဲ႔တင္ ကိုယ့္အျပံဳးေတြ နားထိတက္ခ်ိတ္လုိ႔။ အထူးသျဖင့္ ခ်စ္စရာတူမ သစ္သစ္ေလးပါလာေတာ့ ေပ်ာ္လို႔ကိုမဆံုးဘူး။ ကေလးခ်စ္တတ္သူပီပီ ပါးေဖာင္းေဖာင္းအစ္အစ္ေလးႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းဆူျပီးစကားေျပာတတ္ေသာ (၂)ႏွစ္ခြဲအရြယ္ရွိတဲ့ တူမေလး သစ္သစ္နဲ႔ေဆာ့ရရင္ စိတ္ဖိစီးမႈေတြေတာင္ ဘယ္ေပ်ာက္မွန္းမသိေတာ့ဘူး။

မိသားစုအစံု ညစာတူတူစား၊ တီဗီတူတူၾကည့္နဲ႔အေပ်ာ္ေပၚအေပ်ာ္ဆင့္လို႔။ ေမေမနဲ႔ေဖေဖက ေစာေစာသြားအိပ္ၾကျပီ။ မမနဲ႔ ကၽြန္မကေတာ့ အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္းမွာထုိင္ရင္း ငယ္ငယ္တုန္းကအမွတ္တရေတြ၊ ေျပာဖို႔က်န္တဲ့အေၾကာင္းေတြ စသျဖင့္ဟိုဒီအေၾကာင္း အခ်င္းခ်င္းေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သစ္သစ္ေလးကေတာ့ ကၽြန္မအိပ္ခန္းထဲက ဝက္ဝံရုပ္ေလးနဲ႔ေသာင္းက်န္းလုိ႔။ အရုပ္ၾကိဳက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မအခန္းထဲ အဝင္ခ်င္ဆံုးကေတာ့ သူပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သူလာကတည္းက ပန္းႏုေရာင္ဝက္ဝံရုပ္ေလးကို လက္ကမခ်ပဲေဆာ့ေနေတာ့တာ။နာမည္ေတာင္ေပးထားေသး။ ယံယံတဲ့။

ည ၁၁နာရီထုိးမွ သစ္သစ္ကို သိပ္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔အခန္းထဲဝင္သြားၾကတယ္။ သစ္သစ္က ကုတင္ေပၚမွာ အရုပ္ကေလးနဲ႔ေဆာ့ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနရွာျပီ။ မမလည္း သစ္သစ္ေလးကို ေနသားတက်ျဖစ္ေအာင္ အလယ္မွာထားျပီး ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္အိပ္ၾကတယ္။ မမရွိတုန္းက ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ၾကီးကို မေရာင္းစားပစ္လုိ႔ အခုလုိ အဆင္ေျပေျပအိပ္ၾကရတာ။

==============================================================

နားထဲမွာ စကားေျပာသံၾကားလို႔ မ်က္လံုးဖြင့္ျပီး ေဘးဘီၾကည့္ေတာ့ မမအိပ္ေနတယ္။ သစ္သစ္…သစ္သစ္ေပ်ာက္ေနလို႔ လန္႔ဖ်ပ္ျပီးထၾကည့္ေတာ့မွ မယ္မင္းၾကီးမက ကုတင္ေအာက္မွာထုိင္ျပီး ဝက္ဝံရုပ္ေလးနဲ႔ေဆာ့ေနတယ္။

-ဟယ္..သစ္သစ္ ဒီအခ်ိန္ၾကီးထျပီး အဲ့ဒီ့မွာဘာလုပ္ေနတာလဲ။

ကၽြန္မလည္း ကုတင္ေပၚကဆင္းျပီး သစ္သစ္ကို သြားခ်ီလာရတယ္။ ကုတင္ေပၚေရာက္မွ သစ္သစ္ကရယ္ျပီး..

-ဟီးဟီး..တီေလး၊ သစ္ကေဆာ့ေနတာ။

-ဘာ။ ဒီအခ်ိန္ၾကီးေဆာ့စရာလား။ ကုတင္ေပၚကလည္း ဘယ္လုိခုန္ဆင္းလည္းၾကည့္။ ေမေမသိရင္ေတာ့ သစ္နာေတာ့မယ္ၾကည့္။ တီေလးေမေမနဲ႔ မတိုင္ခင္ ျမန္ျမန္အိပ္။

မမေျပာတာမွန္တယ္။ သစ္က သိပ္အေဆာ့မက္တာပဲ။ညတစ္ေရးႏုိးေတာင္ ထေဆာ့ရတယ္လုိ႔။ ေက်ာကေလးအသာအယာပြတ္ေပးျပီး ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သစ္ေလးျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။

===============================================================

စေနေန႔ ရုံးပိတ္ရက္ေပမယ့္ စာရင္းလုပ္စရာအလုပ္ေပၚလာေတာ့ သစ္သစ္နဲ႔ေတာင္မေဆာ့အားပဲ စာရင္းလုပ္ေနရတယ္။ သစ္သစ္ကေတာ့ အခန္းထဲမွာေဆာ့လုိက္။ အိမ္ေရွ႕သြားလုိက္၊ ေနာက္ေဖးသြားလိုက္နဲ႔ အလုပ္ကိုရႈပ္လုိ႔။ မမနဲ႔ ေမေမကေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္းထဲေသာင္တင္ေနေလရဲ႕။

ညေနေစာင္းေလာက္လဲေရာက္ေရာ မမနဲ႔ေမေမက ဘုရားသြားမယ္ဆုိျပီးကၽြန္မကိုလာေခၚေရာ။ ကိုယ္ေတြကလည္း စာရင္းဇယားေတြလုပ္တာမျပီးေသးေတာ့ အိမ္မွာေနႏွင့္မယ္ပဲေျပာလုိက္တယ္။ မမလည္း သစ္သစ္ကို မေခၚသြားခ်င္တာနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ပဲထားခဲ့တယ္။

သစ္သစ္ကို အခန္းထဲမွာ အိုးပုတ္ေတြ၊ ဝက္ဝံရုပ္ေတြနဲ႔ထားခဲ့ျပီး ဧည့္ခန္းထဲမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း စာရင္းလုပ္ေနလုိက္တယ္။ မဟုတ္ရင္ေဘးကေန လာေႏွာင့္ယွက္မွားစိုလို႔။ တစ္နာရီေလာက္အၾကာမွာ ကိုယ္ေတြလည္းေညာင္းလာတာနဲ႔ laptop ကိုခဏခ်ျပီး သစ္သစ္ကိုသြားၾကည့္ဖို႔ အခန္းဖက္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ သစ္သစ္ရဲ႕စကားေျပားျပီးရယ္သံကိုၾကားလိုက္ရတယ္။ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက ျပင္သစ္စကားလံုးေတြကို လိုက္ရြတ္ျပီးရယ္ေနတာပါ။

ကၽြန္မ B.A French နဲ႔ ေက်ာင္းျပီးတာ (၂)ႏွစ္ရွိျပီ။ သစ္သစ္ေရွ႕မွာလည္း တစ္ခါမွျပင္သစ္လို မရြတ္ဖူးဘူး။ အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာလည္း ျပင္သစ္စကားတတ္သူ၊ နားလည္သူ ကၽြန္မအျပင္မရွိေသးဘူး။ ဒါနဲ႕ကၽြန္မ သစ္သစ္ဆီေျပးသြားျပီး ဒူးေထာက္ထုိင္ခ်လိုက္တယ္။ သစ္သစ္က ကၽြန္မကိုျမင္ေတာ့ စကားေျပာတာရပ္သြားတယ္။

-သစ္သစ္၊ အခုနက စကားေတြကို ဘယ္သူသင္ေပးတာလဲ။ ေမေမသင္ေပးတာလား။

သစ္သစ္ေခါင္းယမ္းျပီး ကၽြန္မေဘးက ပန္းေရာင္ဝက္ဝံရုပ္ဘက္ကိုလွည့္ၾကည့္ေနတယ္။ ေျပာလုိ႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ သာမန္မဟုတ္တာသိျပီမို႔ ကၽြန္မေက်ာခ်မ္းလာျပီ။ ဒါေပမယ့္ သိခ်င္စိတ္ကမ်ားျပီး တံေတြးမ်ိဳခ်ကာ-

-ဒါဆိုဘယ္..ဘယ္သူသင္ေပးတာလဲ။

သစ္သစ္ေလးက ျပံဳးရယ္ရင္း…

-ယံယံ သင္ေပးတာ။

-ဝက္ဝံရုပ္က စကားမွမေျပာတတ္တာ သစ္သစ္ရယ္။

-ယံယံက ဝက္ဝံရုပ္မဟုတ္ဘူး တီေလးရ။ သစ္သူငယ္ခ်င္း။

-သူဘယ္မွာလဲ။

-ဝက္ဝံရုပ္ေနာက္မွာ။ တီေလးကုိ ၾကည့္ေနတယ္။

ကၽြန္မေၾကာက္ေပမယ့္လည္း ဟန္ထိန္းျပီးလွည့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ ဘယ္သူမွမရွိဘူး။ အဲ့ဒါနဲ႔ အရဲစြန္႔ျပီး သစ္သစ္ကို ေမးခြန္းတစ္ခုထပ္ေမးလိုက္တယ္။

-သစ္သစ္၊ သူကဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးလဲ။ သစ္သစ္တုိ႔ တီေလးတုိ႔လို လူပံုစံလား။ မဟုတ္ရင္ အီးတီျဂိိဳဟ္သားလုိလား။

-တီေလးလိုပဲ။ သစ္သစ္ထက္အရပ္ရွည္ရီးပဲ။ မေန႔တုန္းက သူနဲ႔ေဆာ့ေနတာ။

-သူဘာေတြေျပာလဲ သစ္သစ္။

-အမ်ားရီးေျပာတယ္။ သစ္သစ္ကို မေန႔ညက သီခ်င္းေတြဆိုျပတယ္။ ပံုျပင္ေျပာျပတယ္။ သူကေခါင္းကိုက္ျပီး ေသသြားတာတဲ့။ တီေလးသိလား။ သူ႔လည္ပင္းမွာ အရုပ္ေလးလည္းဆြဲထားေသးတယ္။

ကၽြန္မ ကမန္းကတန္းသစ္သစ္ကိုခ်ီျပီး အိမ္ေရွ႕ခန္းဆီထြက္လာလိုက္တယ္။ အိမ္ေရွ႕ဆိုဖာေပၚေရာက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြသူ႔အလုိလိုစီးက်လာတယ္။ သစ္သစ္ကေတာ့ ကၽြန္မကိုပဲ ေၾကာင္အမ္းအမ္းၾကည့္ရင္း ဘာျဖစ္လို႔လဲ တီေလး မငိုနဲ႔ေလ စသျဖင့္ သူ႔လက္ေလးေတြနဲ႔ မ်က္ရည္လိုက္သုတ္ေပးျပီး ေျပာေနေလရဲ႕။

ယံယံဆိုတာ ေဝယံထက္လင္း။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အရမ္းခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မခ်စ္သူ။ တစ္ေက်ာင္းတည္းတက္ခဲ့ရင္း ၾကိဳက္ခဲ့ၾကတာ။ သူ႔လည္ပင္းကအရုပ္ဆိုတာ ကၽြန္မပံု တက္တူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၂)ႏွစ္က ေခါင္းကိုက္ေဝဒနာကို တစ္ႏွစ္ေလာက္ခံစားရျပီး ရုတ္တရက္ဆံုးသြားခဲ့တာ။ သူတို႔ေျပာတဲ့ေရာဂါကို ကၽြန္မေရေရ ရာရာမသိခဲ့ဘူး။ သိခဲ့ရင္ သူ႔ကို ကၽြန္မတတ္ႏိုင္သေလာက္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့မွာ။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ၃ႏွစ္ျပည့္ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မွာ သူဆံုးသြားျပီလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက သတင္းရတာ။ ကၽြန္မငိုခဲ့ရတယ္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္တိတိ ကၽြန္မစိတ္က်ေရာဂါသည္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အေမတို႔ေတာ့မသိဘူးေပါ့။ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကမွ ကၽြန္မကိုယ္ကိုယ္ ကၽြန္မအားေပးရင္း ျပန္အဆင္ေျပလာတာ။ ဒီေန႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ခ်စ္သူသက္တမ္း ၅ႏွစ္ျပည့္ႏွစ္ပတ္လည္။ ပန္းေရာင္ဝက္ဝံရုပ္ေလးက သူကၽြန္မကို ပထမႏွစ္ပတ္လည္တုန္းကေပးခဲ့တာေပါ့။

ကၽြန္မမ်က္ရည္သုတ္ျပီး သစ္သစ္ကိုခ်ီကာ အခန္းထဲျပန္ဝင္သြားလိုက္တယ္။

-သစ္သစ္၊ ယံယံ အခုရွိေသးလား။

-ရွိတယ္။

ကၽြန္မေၾကာက္စိတ္ေတြေပ်ာက္ျပီး ဆံုးရႈံးသြားတဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ျပန္ရသလိုခံစားလိုက္ရတယ္။ တစ္ဖက္က သူ႔ကို ကၽြန္မ မျမင္၊ မၾကားရေပမယ့္ သူရွိေနတယ္ဆိုတဲ့အသိက ကၽြန္မကိုိစိတ္ခ်မ္းသာေစတယ္။

-သစ္သစ္၊ သူအခုဘာလုပ္ေနလဲ။

-တီေယးကို ၾကည့္ေနရယ္။

-တစ္ခုခုေျပာေနလား။

-ယက္တမ္း တဲ့။

ယက္တမ္း (Je t’aime) ဆိုတာက ျပင္သစ္လုိ “ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္” လုိ႔ အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္တယ္။

=================================================================

အခ်စ္ဆိုတာ သိပ္ဆန္းၾကယ္တယ္ေနာ္။ တကယ္ခ်စ္တတ္တဲ့ ႏွလံုးသားရွိရင္ တမလြန္ထိခ်စ္သြားတယ္ဆိုတာမ်ိဳးကို သူသက္ေသျပခဲ့ျပီ။ အဲ့ဒီ့ေနာက္ပိုင္း ယံယံမရွိေတာ့ဘူး၊ တာ့တာျပသြားတယ္လို႔ သစ္သစ္ေျပာသံၾကားတယ္။

သူမေသေသးပါဘူး။ ကၽြန္မႏွလံုးသားတစ္ေနရာမွာ ရွင္သန္ေနေသးပါတယ္။

Christina (For Her Myanmar)

Christina Rosy
နာမည္ကေတာ့ ခရစၥတီးနားပါ။ အလြတ္တမ္း လက္ေထာက္အယ္ဒီတာေပမယ့္လည္း အသက္ကေတာ့ မႏုမရင့္ ၂၂ေပါ့။ For Her Myanmarမွာ မိတ္ကပ္ကလြဲျပီး စံုစီနဖာ အေၾကာင္းစံုေရးေနတဲ့ အစားတစ္လိုင္းအက္ဒမင္ပါ။ ဒီ့အျပင္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတိုေတြ၊ စိတ္ထဲ မေက်နပ္တဲ့အေၾကာင္းေတြလည္း ေဆာင္းပါးအျဖစ္ထုတ္လုပ္တတ္တယ္။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *