ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္ေမာင္

အုိး..ေလတဟူးဟူးနဲ႔ လေရာင္ေလးလည္း လင္းလက္ေနလို႔။ နာရီစကၠန္႔တံ တစ္ေရြ႕ေရြ႕အသံၾကားေနရေပမယ့္ ေမာင့္အသံကိုေတာ့ မၾကားရေသး။

ေမာင့္ကိုေစာင္ေ့နတာ ၂နာရီေလာက္ရွိေတာ့မယ္။ အိပ္ခန္းထဲက နာရီလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၁နာရီထိုးခါနီးျပီ။ ေမာင္ဘာေၾကာင့္မ်ား ေနာက္က်ေနပါလိမ့္။ ေၾသာ္..ဟုတ္သား။မနက္ျဖန္ ေမာင့္ေမြးေန႔မို႔႔ပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို တစ္ရက္ၾကိဳျပီး ပါတီေပးေနၾက။ ဒါမွ သူ႔ေမြးေန႔တစ္ေန႔လံုး ကၽြန္မနဲ႔အတူျဖတ္သန္းႏုိင္မွာကိုး။ ကုတင္ေဘးက ျပတင္းေပါက္ေလးက ပိတ္ထားတာျမင္ေတာ့ ကၽြန္မအလိုလိုထသြားလိုက္တယ္။ လုိက္ကာစေလးကို ေဘးေရႊ႕ျပီး ျပတင္းေပါက္တံခါးေတြဖြင့္ခ်လိုက္တယ္။

အုိး..ေလတဟူးဟူးနဲ႔ လေရာင္ေလးလည္း လင္းလက္ေနလို႔။ နာရီစကၠန္႔တံ တစ္ေရြ႕ေရြ႕အသံၾကားေနရေပမယ့္ ေမာင့္အသံကိုေတာ့ မၾကားရေသး။ ေမာင္လာသ၍ေတာ့ လမင္းရဲ႕မ်က္နွာေလးကိုပဲ ေငးေနလုိက္ဦးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္တယ္။ ဆိတ္ျငိမ္ရပ္ကြက္မို႔ ညဘက္ရဲ႔အလွတရားက ပိုျပီးအသက္ဝင္ေနတယ္လုိ႔ ကၽြန္မခံစားရတယ္။ ေမာင္နဲ႔ကၽြန္မနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္တုန္းက စေတြ႔ခဲ့ၾကတာပါ။ ဖူးစာဆုိတာမ်ိဳးကလည္း အဆန္းသားေနာ္။

အဲ့ဒီ့ေန႔က မိုးတဖြဲဖြဲရြာေနတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ခုမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ခ်ိန္းထားတာမို႔ ဆိုင္ေဒါင့္နားေလးမွာ ကၽြန္မေစာင့္ေနမိတယ္။ မိုးတဖြဲဖြဲကေန တဝုန္းဝုန္းရြာခ်ေနျပီ။ ရုတ္တရက္ဆိုသလို ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကဖုန္းဆက္လာျပီး မိုးအရမ္းရြာေနလို႔ သူမလာႏိုင္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္းစိတ္တိုတတ္သူမို႔ သူ႔စကားမဆံုးခင္ေလးမွာတင္ ဖုန္းခ်ျပီး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေကာက္မွာလိုက္တယ္။ ဒီအခ်ိန္ျပန္လုိ႔ကလည္းမျဖစ္ေသးဘူး လို႔ေတြးမိခဲ့တာကိုး။

မိုးရြာတာေၾကာင့္ ပိတ္ဆို႔ေနတဲ့ ကားတန္းတသီတတန္းၾကီးကို ဆုိင္ျပတင္းေပါက္ကေငးၾကည့္ရင္း ဝုန္းခနဲၾကားလို႔ ကၽြန္မလွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ေမာင္ပါ။ ဖုန္းေျပာရင္းဆုိင္ခန္းထဲဝင္လာတာမို႔ ခံုနဲ႔တိုက္မိတာေၾကာင့္ အသံၾကားရတာပါ။

ေမာင္က ခန္႔ေခ်ာၾကီးလည္းမဟုတ္ေပမယ့္ သူမွာ ဆြဲေဆာင္ခ်က္တစ္ခုခုေတာ့ရွိမယ္ထင္တယ္။ စေတြ႔ကတည္းက ကၽြန္မသူ႔ကိုသေဘာက်မိသလိုခံစားရတယ္။ သူကေကာ္ဖီတစ္ခြက္၊ ေပါင္မုန္႔ၾကက္ဥေၾကာ္တစ္ပြဲမွာျပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ထုိင္ဖတ္ေနတယ္။ ကၽြန္မေရွ႕ေကာ္ဖီတစ္ခြက္လာခ်ေတာ့မွ ကၽြန္မသူ႔ကို အၾကာၾကီးေငးၾကည့္ေနမွန္းသတိရသြားတယ္။ ကၽြန္မေမာင့္ဆီကေန အာရုံလႊဲျပီး ျပတင္းေပါက္ဘက္ေငးရင္း ေကာ္ဖီေသာက္ေနလိုက္တယ္။

“တဆိတ္ေလာက္ခင္ဗ်ား”

ေခၚသံၾကားလုိ႔ ကၽြန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမာင္ျဖစ္ေနတယ္။

“ရွင္..”

“ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းတစ္ေကာေလာက္ဆက္လုိ႔ရမလား။ ကၽြန္ေတာ့ဖုန္း ပါဝါက်သြားလို႔။”

“ဟုတ္ကဲ့..ရပါတယ္။ ေရာ့ပါ”

ေမာင္မ်က္ႏွာမွာ တစ္ခုခုအလ်င္လုိေနပံုရတယ္။ သူဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုကိုေကာက္ႏွိပ္ျပီးေခၚတယ္။ မရလုိ႔လားမသိ။ ၃ေခါက္ေလာက္ေခၚအျပီးမွာေတာ့…

“ေတာက္စ္..အေရးၾကီးခ်ိန္ဆို တစ္ေယာက္မွဖုန္းမကိုင္ၾကဘူး”

ကၽြန္မအကူအညီရက္ေရာတတ္သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမယ့္ ေမာင့္ကိုေတာ့ ကူညီခ်င္စိတ္ေပါက္သြားတယ္။

“ကၽြန္မကူညီလို႔ရမယ့္ ကိစၥလား”

“အဲ..ဟို..ကၽြန္ေတာ့္ပိုက္ဆံအိတ္ ရုံးမွာက်န္ခဲ့လို႔။ အခုစားတဲ့မုန္႔ဖိုး ပိုက္ဆံထုတ္ရွင္းမယ္ဆိုမွ ပုိက္ဆံအိတ္က်န္ခဲ့မွန္းသတိရလို႔။”

“ဟီးဟီး..ရပါတယ္။ ကၽြန္မရွင္းလိုက္ပါ့မယ္။”

“မဟုတ္ဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခင္ဗ်ားနဲ႔မွ မသိၾကတာ။ အားနာစရာၾကီးပါ။”

“အားနာရင္လည္း အေၾကြးလို႔သတ္မွတ္လိုက္ပါ။ ေနာက္ေတာ့ျပန္ေပးလိုက္ေပါ့။

“အဲ..ဟုတ္ပါျပီ။ ဒါဆို ခင္ဗ်ားအိမ္လိပ္စာနဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ေပးခဲ့ပါလား။ ကၽြန္ေတာ္မနက္ဖန္ ရုံးကအျပန္ဝင္ေပးလိုက္မယ္။ ”

ကၽြန္မေမာင့္အတြက္ ပိုက္ဆံရွင္းေပးျပီး အတူတူဆိုင္ခန္းထဲက ထြက္လာၾကတယ္။  ကၽြန္မလိပ္စာေျပာျပေတာ့ ေမာင္က သူ႔အိမ္နဲ႔သိပ္မေဝးေၾကာင္ေျပာတယ္။ ျပီးေတာ့အခ်င္းခ်င္းဖုန္းနံပါတ္ဖလွယ္ခဲ့ၾကတယ္။

ေမာင္က စကားတည္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ညေနပဲ ကၽြန္မရုံးကျပန္ေရာက္ျပီး နာရီဝက္မၾကာခင္ ေမာင္အိမ္ကိုလာျပီးပိုက္ဆံေပးသြားတယ္။ အဲ့ဒီ့ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ viber ကေနစကားေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ နည္းနည္းရင္းႏွီးသြားတဲ့အခါက် ေမာင္ကကၽြန္မကိုရုံးကေနလာၾကိဳတယ္။ တစ္ပတ္တစ္ေခါက္မုန္႔ထြက္စားၾကရင္း တစ္ရက္ေတာ့ ကၽြန္မကိုခ်စ္ခြင့္ပန္လာတယ္။ ကၽြန္မအရမ္းေပ်ာ္တဲ့ေန႔ေပါ့။ ေမာင္နဲ႔ကၽြန္မရြယ္တူေပမယ့္ ေမာင္လုိ႔ေခၚရတာကို ကၽြန္မၾကိဳက္တယ္ဆိုလို႔ သူေခၚခြင့္ျပဳတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ လေပါင္းမ်ားစြာ နွစ္ေယာက္သားအခ်စ္ေတြနဲ႔ၾကည္ႏူးခဲ့ရျပီး တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာပဲ မိဘသေဘာတူညီမႈေအာက္မွာလက္ထပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေမာင္တို႔တစ္အိမ္သားလံုးက အရမ္းသေဘာေကာင္းၾကတယ္။ ကၽြန္မကိုလိုေလေသးမရွိေအာင္ျပဳစုၾကတယ္။ ေမာင္ကတစ္ဦးတည္းေသာသားကိုး။

ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ေတာင္ စဥ္းစားမိလည္းမသိဘူး။ အိမ္ေအာက္မွာ ေမာင္ေရာက္ေနတဲ့အသံၾကားေတာ့မွ အေတြးေတြအကုန္ရပ္ဆုိင္းသြားတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မအရမ္းေပ်ာ္ေနတယ္။ ၃လေလာက္ခြဲခြာျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဒီေန႔ပထမဦးဆံုး ေမာင္နဲ႔ျပန္ေတြ႔ရမွာ။ ေမာင္လည္း ကၽြန္မကိုေတြ႔ရင္အရမး္ေပ်ာ္မိမွာပဲ။ ေမာင္ကၽြန္မကိုအျမဲတမ္းသတိရေနတာကို ကုတင္ေဘးကကၽြန္မဓာတ္ပံုေတြက သက္ေသျပေနတာပဲ။

ေမာင္အံ့အားသင့္သြားေအာင္ ေဟာ..ဟိုတံခါးၾကားထဲဝင္ပုနး္လိုက္ဦးမယ္။ ဒါမွ အိပ္ခန္းထဲဝင္ျပီး တံခါးပိတ္မွ သူကၽြန္မကိုျမင္ျပီး ေပ်ာ္သြားမွာ။ ကၽြန္မတံခါးၾကားထဲ ဝင္ပုနး္လုိက္တယ္။ အိမ္ေအာင္ေလွကားရင္းမွာ ေမာင့္ရဲ႕အသံကို သဲ့သဲ့ေလးၾကားေနရတယ္။ ေမာင္ေလွွကားတစ္ထစ္တက္တုိငး္ ကၽြန္မရင္ခုန္ေနေလရဲ႕။

ေဟာ..တံခါးနားေရာက္လာျပီ။ ေမာင္႔ေျခတစ္ဖက္ကို ကၽြန္မျမင္ရျပီ။ ေမာင္အခန္းထဲဝင္လာျပီး ကၽြန္မေရွ႕နားေလးမွာ ေက်ာေပးျပီးရပ္ေနေလရဲ႔။ ေမာင္နည္းနည္းပိန္သြားတယ္။ အခန္းထဲဝင္လာတာနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္တာကို ကၽြန္မသတိထားမိတယ္။ ေမာင္ပင္ပနး္တာေနမွာပါ။ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို ကၽြန္မျမင္ခ်င္ေနျပီ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မေမာင့္အနားေျခဖ်ားေထာက္သြားလိုက္တယ္။ ေမာင့္အေနာက္တည့္တည့္ေရာက္တာနဲ႔ ကၽြန္မလက္နဲ႔ေမာင့္ပုခံုးကိုပုတ္လိုက္တယ္။

ေမာင္ဖ်တ္ခနဲလွည့္ၾကည့္တယ္။ ကၽြန္မကိုျမင္ေတာ့ အစကၾကက္ေသေသေနတယ္။ ကၽြန္မေမာင့္ကို ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ေမာင္မ်က္တြင္းေတြညိဳေနတယ္။ အိပ္ေရးဝပံုမေပၚဘူး။ ကၽြန္မနဲ႔ေမာင္ခြဲခြာရတဲ့အခ်ိန္ကစျပီး ေမာင္ကၽြန္မကိုပဲ သတိရတမ္းတေနပံုပဲ။

“Happy Birthday ပါေမာင္”

ေမာင္ကၽြန္မကိုျမင္ျပီး၊ ကၽြန္မအသံကိုၾကားျပီး အံ့အားသင့္သြားေပမယ့္ ေၾကာက္စိတ္၊ စိုးရိမ္စိတ္ေတြဖံုးလႊမ္းျပီး မ်က္ႏွာေပၚမွာေပၚမွာ ေခၽြးသီးေတြပါက်လာတယ္။ ေမာင္အသက္ျပင္းျပင္ရွဴလာျပီး ကၽြန္မကိုျပန္ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ကၽြန္မသူ႔အနားကပ္သြားေတာ့မွ ႔သံကုန္ဟစ္ေအာ္ပါေလေရာ။ သိပ္မၾကာဘူး။ ေမာင္လဲက်သြားတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ အခန္းထဲကို ေမာင့္အေမနဲ႔ အေဖဝင္လာတယ္။ သူတိို႔ေတြ ေမာင့္ကိုထူဖို႔သာအားသန္ေနၾကေပမယ့္ ကၽြန္မကို သတိမထားမိၾကဘူး။

ဘာျဖစ္လို႔လဲေမာင္။ ကၽြန္မကိုျမင္ေတာ့ ေပ်ာ္ျပီး ေျပးဖက္မယ္လုိ႔ ထင္ခဲ့တယ္။ အရင္တုန္းကလုိ တီတီတာတာေလးေတြေျပာမယ္ထင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ကၽြန္မကိုဘာလို႔ အခုလိုဆက္ဆံေနရတာလဲ။ ကၽြန္မကိုယ္ကိုယ္ေမးခြန္းေတြထုတ္ရင္းနဲ႔မွ တံခါးၾကားထဲက တစ္စံုတစ္ခုကိုျမင္မိတယ္။

“ဟုတ္သား။ ငါ့မ်က္လံုးက ဟုိမွာကၽြတ္က်ခဲ့တာကိုး။”

မ်က္လံုးမရွိေတာ့ပဲ ေဟာက္ပက္ျဖစ္ေနတဲ့မ်က္လံုးအိမ္ကိုျမင္ေတာ့ ေမာင္လန္႔သြားမွာပဲေလ။ အရင္ကေတာ့ ကၽြန္မအလွက ေမာင့္ရဲ႕မက္ေမာစရာျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုလို မ်က္လံုးလုိက္ကၽြတ္ထြက္ျပီး ဆံပင္ဖားလ်ားၾကီးနဲ႔ကၽြန္မကိုျမင္ေတာ့ လန္႔ခ်င္စရာပါပဲ။ ေမာင္မမွားပါဘူး။ ကံတရားကမေကာင္းခဲ့တာပါ။

လြန္ခဲ့တဲ့(၃)လကသာ ေမာင့္စကားနားေထာင္ျပီး တစ္ေယာက္တည္းခရီးမထြက္ခဲ့ရင္ ကၽြန္မကားအက္စီးဒင့္ျဖစ္ခဲ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ေမာင္လညး္ေန႔ေရာညပါငိုရမွာမဟုတ္ဘူး။ ခုခ်ိန္ဆို ေမာင့္ကိုအနမ္းေတြနဲ႔ ေမြးေန႔ wish လုပ္ခဲ့ႏုိင္မွာ။ ဒါေတြအားလံုး ကၽြန္မအမွားပါ။ ေတာ္ျပီ။ ေမာင္ကၽြန္မကိုျမင္ျပီးလန္႔တာမ်ိဳးက ကၽြန္မအတြက္အဆိုးရြားဆံုးနဲ႔ ခံစားရအခက္ဆံုးပါ။ ဒီေန႔ကစျပီးကၽြန္မေမာင့္ဆီမလာေတာ့ပါဘူး။ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ေမာင္။

Christina (For Her Myanmar)

No Comments Yet

Comments are closed