ဗီရုိထဲအလည္လာပါ

ေထြးစုဒီတစ္ခါ သတိထားမိတာက ေခါက္သံက တံခါးဆီကမဟုတ္ပဲ ဗီရုိဆီကျဖစ္ေနတယ္။

ေထြးစုတစ္ေယာက္ ပစၥည္းေတြထုပ္ပိုးရင္း အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတယ္။ အေဆာင္မွာေနရတာ အခက္ေတြ႔လို႔စိတ္ညစ္ရာက အခုအစ္မတစ္ဝမ္းကြဲရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္သူနဲ႔အတူ တိုက္ခန္းတစ္ခန္းငွားေနရေတာ့မယ္။ နယ္ကလာျပီး ျမိဳ႔မွာအေခ်ခ်ရတာ ထင္သေလာက္မလြယ္ေပမယ့္ ေထြးစုလို႔ သတၱိသမားကေတာ့ ဒါေလးေလာက္ကအသာေလး။

သူတုိ႔ငွားေနမယ့္ေနရာေလးက ယခုအေဆာင္နဲ႔အရမ္းၾကီးေဝးလွတာမဟုတ္။ ရုံးပိတ္ရက္ကို ေရြးျပီး ေျပာင္းၾကတာမို႔ ပစၥည္းေတြမက်န္ရေအာင္ အာရုံစိုက္ထုပ္ပိုးႏုိင္သြားတယ္။ ညေနေစာင္းေလာက္လဲေရာက္ေရာ အေဆာင္ကသူငယ္ခ်ငး္တစ္ေယာက္က ေထြးစုရဲ႕အထုပ္အပိုးေတြကို ကူသယ္ေပးျပီး တကၠစီေပၚတင္ေပးလိုက္လုိ႔ သူ႔ကိုေတာင္ျပံဳးတျဖီးျဖီးနဲ႔ေက်းဇူးတင္မိေသး။

အစ္မဝမ္းကြဲပို႔ထားတဲ့ မက္ေဆ့ထဲက လိပ္စာကိုဖြင့္ဖတ္ျပီး တကၠစီအစ္ကိုၾကီးကိုေသခ်ာေျပာျပလိုက္တယ္။ ေထြးစုက အေဆာင္ကေနရုံး၊ ရုံးကေနအေဆာင္ပဲသြားဖူးေတာ့ နီးတာေတာင္ အဲ့ဖက္ကိုသိပ္ေရာက္ဖူးလွတာမဟုတ္ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ တကၠစီအစ္ကိုၾကီးကိုလည္း ေၾကာက္မိေသး။ ဘာမွတန္ဖိုးမၾကီးတဲ့ အဝတ္စားအထုပ္ၾကီးကို တန္ဖိုးၾကီးပစၥည္းေတြပါတယ္မွတ္ျပီး တစ္ခုခုလုပ္ေနမွျဖင့္ဆိုတဲ့အေတြးကဝင္လာလုိ႔ သူ႔ကိုလည္းမ်က္ေျခမျပတ္စိုက္ၾကည့္ေနရတယ္။

ကံေကာင္းစြာနဲ႔ တကၠစီအစ္ကိုၾကီးက အင္မတန္မွသေဘာေကာင္းျပီး ကိုယ္သြားရမယ့္ တုိက္ေရွ႕တည့္တည့္ၾကီးမွာ ကားရပ္ေပးတဲ့အျပင္ေထြးစုရဲ႕အထုပ္ေတြပါကူခ်ေပးေသး။ ေထြးစုမွာေတာ့ ေက်းဇူးတင္မဆံုးဘူး။ ေနာက္မွသိလုိက္ရတာက အဲ့ဒီ့တုိက္ရဲ႕ဒုတိယထပ္က သူ႔အိမ္ျဖစ္ေနေရာ။ သူကလည္းေျပာပါတယ္ အိမ္နီးခ်င္းေတြပဲ အခ်င္းခ်င္းကူရမေပါ့တဲ့။

တစ္ခဏေနေတာ့ အစ္မဝမ္းကြဲျဖစ္သူေရာက္လာျပီး အထုပ္ေတြကူဆြဲေပးကာ ၄ထပ္က ေထြးစုတို႔ရဲ႕အိမ္ခန္းသစ္ၾကီးဆီကိုေခၚသြားတယ္။ အင္း..အိမ္ေလးကေတာ့မဆိုးပါဘူး။ ပန္းႏုေရာင္ေဆးတစ္ျပင္လံုးသုတ္ထားျပီး ၾကမ္းခင္းကိုေတာ့ ေကာေဇာေလးခင္းထားတယ္။ အခန္းတစ္ခန္းမွမဖြဲ႔ထားတဲ့ ဟင္းလင္းျပင္ၾကီးျဖစ္ေနေပမယ့္ ၾကည့္ရတာေတာ့သပ္ရပ္ပါရဲ႕။ အခန္းအလယ္တည့္တည့္မွာေတာ့ သစ္သားဗီရုိၾကီးတစ္လံုးပဲရွိတယ္။

မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္လုိအပ္တဲ့ပစၥည္းကိုေတာ့ အစ္မဝမ္းကြဲျဖစ္သူ မမယု ကအဆင္သင့္ျပင္ဆင္ျပီးသား။ ေရာကေ္ရာက္ခ်င္း အထုပ္အပိုးေတြခ်ျပီး တစ္အိမ္လုံးပတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ မမယုေျပာျပတာကေတာ့ အရင္အိမ္ငွားတစ္ေယာက္ျပန္ျပီးတာနဲ႔ အိမ္ရွင္ျဖစ္သူက တစ္အိမ္လံုးျပန္အလွျပင္ထားတာဆိုပဲ။ ေထြးစုကေတာ့ အိမ္ေလးကိုၾကည့္ျပီးသေဘာက်မဆံုးဘူး။

တစ္အိမ္လံုးဟိုစပ္စုဒီစပ္စုလုပ္ျပီးေတာ့မွာ သစ္သားဘီရုိကို သူဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေထြးစုတစ္ေယာက္ ဗီရုိတံခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ ႏွာစေခ်ပါေလေရာ။ ဖုန္ေတြအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ညစ္ေပေနတဲ့ ဒီဗီရုိကိုက်မရွင္းပဲ တစ္အိမ္လံုးျပင္ဆင္ရေကာင္းလားဆုိျပီး အိမ္ရွင္ကိုေတာင္ေဒါခြီးမိေသး။ ဗီရုိထဲမွာ အဝတ္ေလး သံုးေလးထည္နဲ႔ စာအုပ္အေဟာင္း ၂အုပ္ေလာက္ေတြ႔တယ္။ ပံုစံၾကည့္ရတာ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေတြျဖစ္ပံုရတယ္။ ေထြးစုလည္း ဖုန္ေတြလိမ္းေထြးေနတဲ့ ပစၥည္းေတြမို႔ စိတ္မပါပဲ ကတၳဴပံုးအေဟာင္းထဲထည့္ပစ္လုိက္တယ္။ မမယုက ညစာထြက္ဝယ္ေနတုန္း ေထြးစုကေတာ့ ဗီရုိေလးကိုသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီး သူ႔အဝတ္ေတြက်က်နနထည့္ေနေလရဲ႕။ မမယုေရာက္လာမွ ကထၳဴပံုးအေဟာင္းကိုယူျပီး အိမ္ေရွ႕မ်က္ေစာင္းထိုးနားက အမႈိက္ပံုးထဲထည့္ျပီး ျပန္တက္လာခဲ့တယ္။

မမယုဝယ္လာတဲ့ ဆိတ္သားဟင္းနဲ႔ ကင္ပြန္းခ်ဥ္ဟင္းခ်ိဳကို အားပါးတရစားပစ္လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ laptop ေလးနဲ႔ႏွစ္ေယာက္သား Running man ေလးထုိင္ၾကည့္ေနရင္းကေန မမယုတစ္ေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားရွာျပီ။ ေထြးစုကေတာ့ ဇြဲေကာင္းေကာင္းေလးနဲ႔ ထုိင္ၾကည့္ရင္းကေန ၁၂နာရီထုိးတာေတာင္ laptop အားကုန္မွနာရီၾကည့္မိလို႔သိရတာ။ ဒါနဲ႔မထူးဘူးေလဆိုျပီး အေပါ့ေလးပါေလးသြားျပီး အိပ္ယာထဲဝင္လိုက္တယ္။ အိမ္ေရွ႕ျပတင္းေပါက္အေရွ႕နားမွာတင္အိပ္ေနေတာ့ မိုးသံေလးပါ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ၾကားေနရတယ္။ ေထြးစုေတာ့ မၾကာေသးခင္ကျပတ္သြားတဲ့ သူ႔ရည္းစားအေၾကာင္းေတာင္ဖီးမိသြားေသး။

ရုတ္တရက္ဆိုသလို တံခါးေခါက္သံလုိလုိၾကားလိုက္ရတယ္။ ေထြးစုကေတာ့ မိုးသံေၾကာင့္ေနမွာပါေလလို႔ေတြးျပီးမၾကာလိုက္ခင္ေလးမွာ ျပတ္ျပတ္သားသားျပန္ၾကားလုိက္ရတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔မထူးဘူးဆိုျပီး ေစာင္ကိုဖ်က္ခနဲ႔ ဆြဲခြာျပီး ထသြားလိုက္တယ္။ တံခါးနားကပ္ျပီး ဘယ္သူလဲေမးလိုက္ခါမွ အသံတစ္သံမွေတာင္မၾကားလိုက္ရဘူး။ တံခါးလည္းဖြင့္ၾကည့္ေရာ ဘယ္သူမွမရွိတာေသခ်ာသြားတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ေသခ်ာျပန္ပိတ္ျပီး အိပ္ယာနားေလွ်ာက္သြားဖို႔အလွမ္းထပ္ၾကားရျပန္တယ္။

ေထြးစုဒီတစ္ခါ သတိထားမိတာက ေခါက္သံက တံခါးဆီကမဟုတ္ပဲ ဗီရုိဆီကျဖစ္ေနတယ္။

“ဒီၾကြက္ေတြေတာ့ ဝင္ေသာင္းက်န္းေနျပီထင္ပါရဲ႕။ကေတာက္စ္..”

ေထြးစုျမန္ျမန္ေလးဗီရုိနားသြားျပီး တံခါးဆြဲဖြင့္ဖုိ႔အလုပ္မွာ ေခါက္သံကပိုက်ယ္လာလုိ႔ လက္ကိုရုတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ၾကြက္ေသာင္းက်န္းသံေတြနဲ႔မတူဘူး။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ေခါက္သံကစည္းခ်က္ညီေနလုိ႔ပဲ။ ေျပာရရင္ တစ္ခ်ိဳ႔တစ္ေလ တံခါးေခါက္ရင္ သီခ်င္းသံစဥ္ေလးနဲ႔လုိက္ေခါက္သလိုမ်ိဳး။ ေထြးစုနဲ႔အေဆာင္တစ္ခန္းတည္းေနခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမွာေတာ့ အဲ့လိုေခါက္တတ္တဲ့အက်င့္မ်ိဳးွရွိတယ္။

ေထြးစုေခၽြးေတြျပန္လာျပီး မမယုကိုႏုိးရေကာင္းမလားစဥ္းစားမိေသးတယ္။ မမယုက ႏုိးလည္းထမယ့္ပံုမေပၚေလာက္ေအာင္ အိပ္ေမာက်ေနေတာ့ လက္ေလွ်ာ႔လိုက္တယ္။ ေခါက္သံကမျငိမ္သြားပဲ က်ယ္သထက္ပိုက်ယ္လာေတာ့ ေထြးစုလည္း တံခါးကို အားနဲ႔ဆက္ခနဲဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္။

သူမအဝတ္ခ်ိတ္ေလးေတြနဲ႔ညီညီခ်ိတ္ထားတဲ့ အဝတ္အစားေတြကလြဲလုိ႔ဘာမွမျမင္ရဘူး။ ေထြးစုလည္း စိတ္ေျခာက္ျခားတာေနမွာပါေလဆိုျပီး ဗီရုိတံခါးကိုေစ့ျပီး အိပ္ယာျပန္ဝင္ဖို႔ ဒီဘက္အလွည့္ ေနာက္ဖက္ကေန ကၽြိခနဲ ၾကားရျပီး လက္တစ္ဖက္က ေထြးစုကိုလွမ္းပုတ္တယ္။ ေထြးစုလည္းမရဲတရဲနဲ႔ ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဗီရုိထဲက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္။ ညမီးသီးမွိန္မွိန္နဲ႔ေပမယ့္ သူမရဲ႕ ညိုမဲျပီးခ်ိဳင့္ခြက္ေနတဲ့မ်က္လံုးအိမ္ထဲက စူးရွတဲ့မ်က္လံုးအစံုက ေထြးစုရဲ႕ ႏွလံုးကိုအရွိန္ျပင္းျပင္းတုန္လာေစတယ္။ ပိန္လွီလွီခႏၶာကုိယ္ေပမယ့္ ေၾကာက္စရာေကာင္းေနတယ္။ သူမက ေထြးစုကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး ျပံဳးျပတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာလိုက္ခင္မွာပဲ မ်က္ရည္အျပည့္နဲ႔ ငိုခ်ရင္း ေထြးစုကို လက္ညႈိးထိုးျပီးစကားစေျပာတယ္။

-ငါ့နဲ႔လိုက္ေနပါလား။ ဒီမွာေမွာင္မဲျပီးေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ဘယ္သူမွငါနဲ႔အတူမရွိဘူး။ ညညဆို ပိုးဟက္ေတြငါ့အေပၚတက္ကစားေနၾကတယ္။ ငါဒီမွာမေနခ်င္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုငါဒီမွာပဲေနရေတာ့မယ္။

မ်က္ရည္တရႊဲရႊဲနဲ႔ေျပာရင္းဆိုရင္းကေန မ်က္ႏွာၾကီးရဲတက္လာျပီး ေဒါသတၾကီးနဲ႔ ေထြးစုကို…

-ငါ့အေဖာ္ဆိုလို႔ ဒီဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေတြပဲရွိတယ္။ အဲ့ဒီ့စာအုပ္ေတြကို နင္ကဘာျဖစ္လို႔ ပစ္လုိက္တာလဲ။ အခုလည္းနင့္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ငါေနစရာေနရာမရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ နင့္ကိုဒဏ္ခတ္တဲ့အေနနဲ႔ ငါနဲ႔လိုက္ေန။ လာခဲ့။ ဟားဟား။ လာခဲ့။

ေျပာရင္းဆုိရင္းနဲ႔ ေထြးစုလက္ကို အတင္းဆြဲျပီး ဗီရုိထဲကိုသြင္းဖို႔လုပ္တယ္။ ေထြးစုရုန္းေပမယ့္မရဘူး။ ေထြးစုေအာ္ဖို႔လုပ္ေပမယ့္ သူမရဲ႕ ေသြးစြန္းျပီး ညွီနံေထြးေနတဲ့ ဘယ္ဘက္လက္နဲ႔ ေထြးစုပါးစပ္ကို လွမ္းအုပ္ထားတယ္။ ၅မိနစ္ေလာက္ရုန္းကန္ျပီးသကာလ ေထြးစုလက္ေလွ်ာ႔လိုက္ရတယ္။ ဗီရုိတံခါးပိတ္သြားျပီ။ အခန္းတစ္ခုလံုးတိတ္ဆိတ္ျပီး တစ္အိမ္လံုးမွာ မမယုတစ္ေယာက္တည္း။

==================================================================

မမယုမ်က္ႏွာၾကီးတစ္ခုလံုး ငိုထားတဲ့အရွိန္ေၾကာင့္ နီရဲေဖာင္းေရာင္ေနျပီ။ မနက္မိုးလင္းကတည္းက ေထြးစုကိုရွာမေတြ႔လုိ႔ အျပင္ထြက္သြားတယ္မွတ္ေနတာ။ အဝတ္စတစ္ခု ဗီရိုတံခါးအျပင္မွာ ညပ္ေနတာေတြ႔လို႔ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ဗီရုိထဲ မူးေမ့လဲေနတဲ့ ေထြးစုကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းကားသမားအကူအညီေၾကာင့္ေဆးခန္းေျပးလိုက္ရတာ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္လုိက္ဘူး။ အသက္ရႈၾကပ္ျပီးေမ့ေမ်ာေနယံုေၾကာင့္မို႔သာ။

ေထြးစုသတိရလာေတာ့မွ အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးေတာ့ ညကျဖစ္ပ်က္သမွ်အလံုးစံုကိုေျပာျပလိုက္တယ္။ တကၠစီသမားအစ္ကိုၾကီးက အဲ့ဒီ့ေတာ့မွ သူတို႔ကိုေျပာျပတယ္။ အရင္အိမ္ငွားခဲ့တဲ့ မိ္န္းကေလးကို သူ႔အသိေကာင္ေလးက အိမ္ခန္းထဲအလုအယက္ဝင္ျပီး မုဒိမ္းက်င့္သတ္ျပီး ဗီရုိထဲထည့္ပိတ္ခဲ့တာ။ သူလခမေပးေသးလုိ႔ အိမ္ရွင္ေတြေဒါပြျပီးလိုက္လာကာမွ အပုပ္နံ႔ေတြနဲ႔အတူ ဗီရုိထဲမွာသူ႔ရဲ႕အေလာင္းေကာင္ၾကီးကိုေတြ႔လုိက္ရတယ္။ အဲ့ဒီ့ေနာက္ပိုင္း အမႈေတြပါေတြနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခပ္ျပီး ကိစၥျငိမ္းေတာ့မွ အိမ္တစ္အိမ္လံုးကိုအလွျပန္ျပင္ျပီး အိမ္ငွားအသစ္တင္လုိက္တာ။

အဲ့ဒီ့ေန႔ကစျပီး အိမ္ပိုင္ရွင္ကိုအေၾကာင္းၾကားျပီး ဗီရုိၾကီးကို အိမ္ထဲကထုတ္ခိုင္းလိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဘယ္လုိမွအေျခာက္မခံၾကရေတာ့ပါဘူး။

Christina (For Her Myanmar)

No Comments Yet

Comments are closed