FUN ံHorror

မွန္ထဲက ကၽြန္မမဟုတ္တဲ့ မ်က္ႏွာ

မွန္ထဲက ကိုယ့္ပံုရိပ္ကိုယ္ၾကည့္ၿပီး ေၾကာက္ေနတာကိုး။ ကၽြန္မက ခပ္ေခ်ာေခ်ာမိန္းကေလးပဲ။ အမွန္ေျပာရရင္ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ အခုမွ ျမင္ဖူးသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။

ကၽြန္မမ်က္စိဖြင့္လိုက္ေတာ့ စူးရွတဲ့ အလင္းတန္းတစ္ခု မ်က္လံုးထဲ တုိးဝင္လာတယ္။ ျဖဴဖပ္ျဖဴေလ်ာ္မ်က္ႏွာၾကက္ေတြက ကၽြန္မကိုဆီးႀကိဳေနတယ္။ ပံုရိပ္ေတြ ၾကည္လင္ေအာင္ ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္ေပမဲ့ ဘယ္ဘက္မ်က္လံုးေအာက္က ခပ္စပ္စပ္ေဝဒနာကိုေတာ့ ခံစားလိုက္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ။

“ဆရာေရ..လူနာသတိရေနျပီ”

ကၽြန္မအခုမွသတိထားမိတယ္။ ေဆးရုံ…ကၽြန္မေဆးရုံကိုေရာက္ေနပါလား။ ထထိုင္ဖို႔ အားယူေပမဲ့ ဝိဉာဉ္မရွိေတာ့တဲ့ ခႏၶာလိုမ်ိဳး ေပ်ာ႔ေခြေနတယ္။ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔ ဟိုဟိုဒီဒီ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းနဲ႔ မသက္မသာခံစားေနရတယ္။ ကုတ္အကႌ်အျဖဴေရာင္နဲ႔ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မကုတင္နားက စက္ပစၥည္းကို ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ၾကည့္ၿပီး စာအုပ္တစ္ခုေပၚ ေရးမွတ္ေနေလရဲ႕။ရုတ္တရက္ ကၽြန္မပံုရိပ္ေတြျပန္ျမင္လာရတယ္။ ကၽြန္မအသက္ရွဴေတြ က်ပ္လာတယ္။

===================================================

ကၽြန္မမ်က္လံုးျပန္ဖြင့္လာတဲ့အခ်ိန္ တီးတိုးေျပာသံေတြ ညံေနတယ္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မလက္ဖ်ားေလးေတြကို ကိုင္ထားတဲ့ အေမ။ အေမနဲ႔ ေနာက္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္။ အမ်ိဳးသမီးကလည္း ကၽြန္မအေပၚစိုးရိမ္ေနပံုရတယ္။ ကၽြန္မအေမ့ကိုၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးျပတယ္။ အေမကလည္း အားယူၿပီးျပန္ၿပံဳးျပတယ္။

ကၽြန္မထထိုင္ဖို႔ အားယူတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မအားယူႏုိင္ၿပီ။ မိုက္ခနဲ မူးသြားေပမဲ့ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ပံုရိပ္ေတြ ျပန္ၾကည္လာတယ္။ အေမ့ေဘးက အမ်ိဳးသမီးက ကၽြန္မကို ၾကည့္ၿပီး “သက္သာလား မီးငယ္”တဲ့။ ဘာတဲ့။ ကၽြန္မနာမည္ မီးငယ္…….ဟင္။ ေနပါဦး။ ကၽြန္မနာမည္ဘာႀကီးလဲ။

ကၽြန္မနာမည္ေတာင္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ စဥ္းစားေလ ေခါင္းထဲက က်ဥ္ခနဲျဖစ္လာေလပဲ။ အေမ့ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္း…

“အေမ။ သမီးနာမည္ ဘာႀကီးလဲ”

အေမက ခဏေတာ့ ကၽြန္မကိုစုိက္ၾကည့္ေနေလရဲ႕။ ခဏေနေတာ့ သက္ျပင္းခပ္ျဖည္းျဖည္းခ်ရင္း…

“ႏြယ္သူစိုး ေလသမီးရဲ႕။ ကဲ..အရမ္းမစဥ္းစားပါနဲ႔။ သမီးက ေခါင္းထိခိုက္ထားေတာ့ အစပိုင္းဒီလိုပဲ ေမ့လိမ့္မယ္လို႔ဆရာဝန္ကေျပာထားတယ္။”

“အေမ့ကိုက်ေတာ့ သမီးဘာျဖစ္လို႔သတိရတာလဲ၊ ဒီမမကေရာ ဘယ္သူလဲ။”

“အဲ့ဒါသမီးမမအရင္းေလ။ ထားပါ။ သမီးဒါေတြသိပ္အာရုံထဲမထားနဲ႔။ မ်ားမ်ားအနားယူတဲ့အခါ သမီးသတိရသြားလိမ့္မယ္။”

ေမေမေျပာတာမွန္လိမ့္မယ္လုိ႔ ကၽြန္မထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေဆးရုံနံရံေတြၾကားမွာ ကၽြန္မသိတာဆိုလို႔ေမေမပဲရွိတယ္ေလ။

========================================

ဒီေန႔ေဆးရုံကဆင္းလို႔ရၿပီလို႔ ေမေမေျပာတယ္။ ကၽြန္မသတိရကတည္းက တျခားသူနဲ႔ စကားေျပာေလ့မရွိဘူး။ ေဒါက္တာေတြဝင္လာလည္း ကၽြန္မဘာမွမေျပာဘူး။ သက္သာလားေမးရင္လည္း အေမးတစ္ခြန္း၊ အေျဖတစ္ခြန္းပဲ။

ေမေမေျပာတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕မမဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီးလည္း ေမေမနဲ႔ပါလာတယ္။ ပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းျပီး ေဆးရုံအဝေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မတစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ႔ ဝင္တုိက္သြားတယ္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၀ႏွစ္ဝန္းက်င္ေလာက္ရွိမယ့္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္။ ကေလးမက ကၽြန္မကိုၾကည့္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းလန္႔ေအာ္တယ္။ သူ႔ေဘးကပါလာတဲ့အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ကိုသိုင္းဖက္ၿပီး ေဆးရုံထဲဝင္သြားတယ္။

တကၠစီ စီးရင္း ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ ကၽြန္မအတြက္ အသစ္လိုပဲ။ ကၽြန္မ မေရာက္ဘူးတဲ့ တုိင္းျပည္တစ္ခုဆီေရာက္ေနသလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေနရာေလးေတြကိုေတာ့ သတိရသလိုလုိရွိတယ္။ မိနစ္ ၄၀ေလာက္ၾကာၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႔စီးလာတဲ့ တကၠစီက တိုက္ခန္းတစ္ခုေရွ႕ထိုးရပ္လုိက္တယ္။ ေမေမက ကၽြန္မလက္ေတြကိုကိုင္ၿပီး ေဖးမေပးတယ္။ မမကေတာ့ ပစၥည္းေတြသယ္လာရင္းေပါ့။ တုိက္ခန္းေအာက္ေရာက္ေတာ့ အသက္၅၀အရြယ္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ဝမ္းေျမာက္ဝမး္သာဆီးႀကိဳေနေလရဲ႕။

“ေဖေဖ”

ကၽြန္မပါးစပ္ဖ်ားက လႊတ္ခနဲထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္မမွတ္မိတယ္။ ဒါေဖေဖပဲ။ ေဖေဖက ကၽြန္မကိုေပြ႔ဖက္ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေလွကားတက္ဖို႔ကူညီေပးတယ္။ ကၽြန္မအိမ္က ဒုတိယထပ္မွာတဲ့။ အိမ္ထဲဝင္သြားေတာ့လည္း မရင္းႏွီးတဲ့ပံုရိပ္အခ်ိဳ႕။ ဒါကၽြန္မအိမ္ေရာဟုတ္ရဲ႕လား။ ကၽြန္မဘာမွမမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ကၽြန္မစဥ္းစားေနတာကို ရိပ္မိတဲ့အေမက ကၽြန္မကိုအခန္းတစ္ခုထဲ ေခၚသြားတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕အိပ္ခန္း။ ဒီအခန္းကိုေတာ့ ကၽြန္မမွတ္မိတယ္။ ကၽြန္မဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ဘူး။ ပက္လက္လွဲရင္း တစ္ေရးတစ္ေမာ အိပ္စက္လိုက္တယ္။

==================================

အိပ္ရာနိုးလာေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ၾကည္သလိုခံစားရတယ္။ ကၽြန္မအခန္းထဲမွာရွိတဲ့ တျခားတံခါးတစ္ခုကိုဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္။ အိမ္သာပဲ။ ကိစၥရွင္းၿပီး လက္ေဆးရင္း မ်က္ႏွာတစ္ခု ဘြားခနဲေပၚလာတယ္။

“ေအာင္မေလး”

အခုမွသတိထားမိတယ္။ ဒါမွန္ပဲ။ မွန္ထဲက ကိုယ့္ပံုရိပ္ကိုယ္ၾကည့္ၿပီး ေၾကာက္ေနတာကိုး။ ကၽြန္မက ခပ္ေခ်ာေခ်ာမိန္းကေလးပဲ။ အမွန္ေျပာရရင္ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ အခုမွျမင္ဖူးသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ အခ်ိန္ၾကာၾကာပံုရိပ္ကိုစိုက္ၾကည့္ရင္းတံခါးေခါက္သံၾကားမွ ကၽြန္မအိမ္သာထဲကထြက္လာတယ္။ အိပ္ခန္းတံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေမေမ။ ေမေမ့လက္ထဲမွာ စားစရာေတြပါလားတယ္။

“သမီးႀကိဳက္တဲ့ ေခ်ာကလက္မုန္႔၊ ေဖေဖဝယ္လာေပးတာ။”

ကၽြန္မကိုမုန္႔ပန္းကန္ေပးၿပီး ျပန္ထြက္ဖို႔အလွမ္း တစ္စံုတစ္ခုကို သတိရသြားသလိုနဲ႔ ျပန္လွည့္ျပီး…

“သမီးမ်က္ႏွာ ေဆးထည့္ရဦးမယ္ေနာ္၊ ၿပီးရင္ေမေမလာခဲ့မယ္။”

======================================

နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေမေမအိပ္ခန္းထဲကို ေဆးဘူးနဲ႔အတူေရာက္လာတယ္။ ေဆးရည္တစ္မ်ိဳးကို ဂြမ္းေလးနဲ႔ဆြတ္ၿပီးကၽြန္မမ်က္ႏွာေပၚကို သုတ္လိမ္းလိုက္တယ္။ စပ္လိုက္တာ။  မ်က္ႏွာေပၚမွာ ပြန္းပဲ့ရာ တစ္ခုခုရွိေနသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစာေစာက မွန္ထဲမွာၾကည့္ေတာ့ မ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုလံုး ေခ်ာေမြ႔ေနတာပဲ။

ဆတ္ခနဲ ကၽြန္မထရပ္ၿပီး သန္႔စင္ခန္းထဲ ေျပးၾကည့္လိုက္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မမ်က္ႏွာမွာ ဘာမွမရွိဘူး။ သက္ျပင္းခ်ၿပီးအခန္းထဲျပန္ဝင္ေတာ့ အေမက စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ၾကည့္ေနေလရဲ႕။ ကၽြန္မလည္း အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ျပန္ၿပံဳးျပလိုက္ေတာ့မွ အေမ့မ်က္ႏွာမွာၿပံဳးရိပ္သန္းလာတယ္။

=================================

Related Article >>> ေယာင္းေယာင္းတို႔ေျပာတဲ့ သရဲအေၾကာင္း

အခ်ိန္ေတြ တစ္ပတ္ေလာက္ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မသက္သာလာတယ္။ တခ်ိဳ႔အရာေတြကို ျပန္သတိရလာတယ္။ မမကိုမွတ္မိလာတယ္။ အိမ္နားတစ္ဝိုက္ကို မွတ္မိလာတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ေတြလည္း ပိုၿပီးၾကည္လာသလိုခံစားရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေဖေဖက တစ္မိသားစုလံုး ၿပံဳးရိပ္သန္းရေအာင္ ခရီးတိုေလးတစ္ခုစီစဥ္လိုက္တယ္။

ခရီးမွာကၽြန္မအရမ္းေပ်္ာတာပဲ။ စိမ္းစိုေနတဲ့သစ္ပင္ေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ေတြက ကၽြန္မကိုလန္းဆန္းေစတယ္။ ခရီးတစ္ခုလံုး မိသားစုလူစံုညီ စလုိက္၊ ေနာက္လုိက္၊ စားလိုက္၊ ေသာက္လုိက္နဲ႔ ခံစားခဲ့ရတဲ့ေဝဒနာေတြေတာ့ အစမက်န္ေအာင္ကို ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္သြားသလိုပဲ။ မိသားစုဓာတ္ပံုေတြလည္း ရုိက္ၾကတယ္။

ခရီးကျပန္ေရာက္ၿပီး တစ္ေန႔ မမဓာတ္ပံုေတြယူလာတယ္။ ခရီးတုန္းက ရိုက္တဲ့ဓာတ္ပံုေတြ။ ပထမဓာတ္ပံုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဖေဖေနကာမ်က္မွန္ႀကီးနဲ႔ ပင္လယ္ႀကီးေရွ႕ ေဂၚေနတဲ့ပံု။ ကၽြန္မ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္ရင္းက ေနာက္တစ္ပံုၾကည့္လုိက္ေတာ့…

ကၽြန္မလန္႔သြားတယ္။ ေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ေမေမနဲ႔ မမၾကားက မ်က္ႏွာစိမ္းႀကီး။ တျခားပံုေတြၾကည့္ေတာ့လည္း အဲဒီမ်က္ႏွာစိမ္းပါေနတယ္။ ေျပာရရင္ ကၽြန္မမ်က္ႏွာေနရာမွာေပါ့။ မ်က္ႏွာစိမ္းရဲ႕ဘယ္ဘက္ပါးျပင္ေပၚက ပြန္းရာႀကီးတစ္ခု။

ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ကၽြန္မဘယ္ဘက္ပါးျပင္က စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္မလက္နဲ႔ စမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခ်ာေမြ႔မေနဘဲ ၾကမ္းတမ္းတမ္းနဲ႔။ ေပါင္ေပၚက ဓာတ္ပံုေတြပစ္ခ်ၿပီး အိပ္ခန္းထဲေျပးဝင္လိုက္တယ္။ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ေတြေဝၿပီးမွ သတိဝင္ၿပီး သန္႔စင္ခန္းထဲေျပး၊ မွန္ထဲၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဓာတ္ပံုထဲကမ်က္ႏွာစိမ္း။ ဘယ္ဘက္ပါးျပင္က ပြန္းပဲ့ရာ။

ကၽြန္မအသက္ရွဴတာမမွန္ေတာ့ဘူး။ ေခါင္းေတြလည္းခ်ာခ်ာလည္လာတယ္။ ကၽြန္မကဘယ္သူလဲ။ ပြန္းပဲ့ရာနဲ႔ တစ္ေယာက္လား။ ခပ္ေခ်ာေခ်ာတစ္ေယာက္လား။ ဘယ္သူလဲ။ ဘယ္သူလဲ?

=========================================

ကၽြန္မမ်က္စိပြင့္လာေတာ့ ကၽြန္မအိပ္ခန္းထဲမွာ။ ေမေမေရာ၊ ေဖေဖေရာ၊ မမေရာ ကၽြန္မေဘးမွာဝင္ထုိင္ေနၾကတယ္။ ေမေမငိုထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မမသိေအာင္ ခ်က္ခ်င္းသုတ္ပစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္လည္းရွိေနတယ္။ ကၽြန္မျမင္ဖူးသလိုပဲ။ ေၾသာ္…သိၿပီ။ ကၽြန္မကို ေဆးရုံမွာတုန္းက ကုခဲ့တဲ့ဆရာဝန္။ ဆရာကေမေမ့ကိုလွမ္းေျပာတယ္။

“အက္စီးဒင့္ျဖစ္ဖူးတဲ့လူနာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သက္သာၿပီးရင္လည္း ဒီလုိပဲျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ျဖစ္ခဲ့တာေတြကို ျပန္သတိရတာမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ဒီလိုေမ့လဲတတ္ၾကတယ္။ စိတ္ထိခိုက္ထားတာလည္းပါတာကိုး။ ကိုယ့္ မ်က္စိေရွ႕ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ ဆံုး႐ံႈးရေတာ့လည္း ဒီလိုပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့သက္သာလာပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ေဆးတစ္မ်ိဳးေရးေပးထားတယ္။ စိတ္ၿငိမ္ၿပီး အိပ္ေပ်္ာေအာင္လုိ႔။ ဒီေနာက္ပိုင္း သူ႔ကို စိတ္အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေအာင္ ခဏခဏအျပင္ေခၚသြား။ သူစိတ္ေက်နပ္တာေလးေတြ လုပ္ခိုင္း။ အဆင္ေျပသြားလိမ့္မယ္။ ေခါင္းကလည္း အမ်ားႀကီးထိခိုက္ထားတာ မဟုတ္ေတာ့ ေဆးေတြလည္း ထပ္မလိုပါဘူး။”

ဆရာဝန္ျပန္သြားေတာ့ ကၽြန္မ အကုန္သေဘာေပါက္ၿပီးေနၿပီ။ ေျပာရရင္ အကုန္ျပန္သတိရၿပီ။ ကၽြန္မက အမာရြတ္နဲ႔တစ္ေယာက္ပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ပတ္တုန္းက ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ေကသီနဲ႔ မုန္႔ထြက္စားဖုိ႔အသြား တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စေနာက္ရင္း ကားတုိက္ခံရတာပါ။ ကၽြန္မမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း။ ကၽြန္မကို မထိတထိစၿပီး ေရွ႕ကေျပးတာ အရွိန္ျပင္းျပင္း ေမာင္းလာတဲ႔ ေကြ႔ကားနဲ႔တိုက္မိၿပီး ကၽြန္မေရွ႕တင္ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ျဖစ္သြားတာ။ ကၽြန္မလည္း ကားရွပ္တဲ့အရွိန္နဲ႔ တစ္ပတ္လည္ၿပီး ေမွာက္ခံုေဘးတေစာင္း က်သြားခဲ့တာေပါ့။ အရွိန္နည္းနည္းျပင္းေတာ့ ပါးတစ္ျခမ္းပြန္းၿပီး ေခါင္းနည္းနည္း ထိသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ မ်က္စိေရွ႕ ေသြးအိုင္ထဲ ေပ်ာ႔ေခြလဲက်ေနတဲ့ ခ်စ္ရတဲ့သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ကို ျမင္ရတာေလာက္ မနာက်င္ပါဘူး။

ေဆးရုံကဆင္းဆင္းခ်င္း မွန္ထဲျမင္ရတဲ့ပံုရိပ္က သူ႔ပံုရိပ္ပါ။ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုျမင္ရလဲဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္မသိပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ သူက ၄တန္းကတည္းက သူငယ္ခ်င္း။ အရမ္းလညး္ခ်စ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မမွာ သူငယ္ခ်င္း မ်ားမ်ားစားစားမရွိပါဘူး။ သူက ကၽြန္မအတြက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထက္ပိုတယ္။ အၿမဲတြဲသြားတြဲလာလုပ္ေနၾကတာ။ သူမဆံုးခင္ ကၽြန္မတို႔ မုန္႔ထြက္စားတုန္းက သူ ကၽြန္မကို ထူးထူးဆန္းဆန္းေျပာလာတယ္။ “ငါ့ကို နင္ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ရဘူးေနာ္။ ငါေသသြားရင္ေတာင္ နင္ငါ့ကို ေမ့လို႔မရဘူး။ ေမ့လုိ႔ကေတာ့ သရဲလိုက္ေျခာက္ၿပီး သတိေပးမွာ။ ” သူေျပာတဲ့အတိုင္းပဲ။ ကၽြန္မသတိလစ္ၿပီး သူ႔ကိုေမ့ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မွန္ၾကည့္တိုင္း သူ႔မ်က္ႏွာကိုပဲျမင္ေနရတာေပါ့။ ခုေတာ့ သူလိုခ်င္တဲ့အတုိင္း ကၽြန္မသူ႔ကိုသတိရၿပီေလ။

“ငါနင့္ကိုဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူးသူငယ္ခ်င္း။” သူ႔ဓာတ္ပံုေလးကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မကတိေပးလိုက္တယ္။ သူ႕ရယ္သံ လြင္လြင္ေလးေတာင္ ၾကားလိုက္သလိုပါပဲ… ေနာက္ ကၽြန္မ မွန္ၾကည့္တဲ့အခါတိုင္း သူ႕ကိုတြဲလ်က္ျမင္ေနရမယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မ မသိခဲ့ဘူးေပါ့…

Christina (For Her Myanmar)

Christina Rosy
နာမည္ကေတာ့ ခရစၥတီးနားပါ။ အလြတ္တမ္း လက္ေထာက္အယ္ဒီတာေပမယ့္လည္း အသက္ကေတာ့ မႏုမရင့္ ၂၂ေပါ့။ For Her Myanmarမွာ မိတ္ကပ္ကလြဲျပီး စံုစီနဖာ အေၾကာင္းစံုေရးေနတဲ့ အစားတစ္လိုင္းအက္ဒမင္ပါ။ ဒီ့အျပင္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတိုေတြ၊ စိတ္ထဲ မေက်နပ္တဲ့အေၾကာင္းေတြလည္း ေဆာင္းပါးအျဖစ္ထုတ္လုပ္တတ္တယ္။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *